ژانر مذهبی تخیلی, ژانر جدیدی است که ماحصل تلاش گروهی از هنرمندان عزیز هموطن در صداوسیماست.
این گروه شامل مجموعه‌ای از کارگردان‌های فرمایشی‌ساز، نویسندگان فصلی، تهیه کندگان نان به نرخ روز خور و رهبری بی‌نظیر منجی صداوسیما، جناب ضرغامی، می‌باشد.
تیم فوق‌الذکر هرسال با فرارسیدن ماه رمضان در صداوسیما حضور پیدا می‌کنند و با پایان ماه رمضان، طی مراسم‌های مختلف،‌اعم از نقد فیلم، تقدیر و تشکر و … با صدا و سیما خداحافظی می‌کنند.
اما ژانر مذهبی تخیلی چیست.
حدود ۳ سال است که به غیز از سینما۴ و سینما ماوراء به هیچ برنامه دیگری به صورت هدف‌دار و منظم در تلویزیون نگاه نمی کنم. قصه از آنجا شروع شد که مسئوالن تلویزیون با ساخت یک فیلم مذهبی برای ماه رمضان، توانستند تغییر خاصی در فیلم‌های ماه رمضان بوجود بیاورند، ولی متاسفانه مسئولان یکدفعه جوگیر شدند و در راستای تقویت بنیه اسلامی،‌ فیلم‌های طنز ماه رمضان را تبدیل به فیلم‌های مذهبی کردند. قصه به این جا ختم نشد،‌تیم فوق‌الذکر وقتی تمام عرصه را در اختیار خود دید سعی کرد جایگاه خود را با تمام توان حفظ کند؛ بنابراین رو به ساخت سریال‌های عجیب و غریب با داستان‌های عجیب و غریب تر آوردند. شیطان در غالب دختر در راه مانده، ۲ فرشته در غالب یک دختر و پسر خوش تیپ و شاهکار امسال که به لطف حضور در یک مهمانی مجبور به دیدن آن شدم و آن را کشف کردم: شیطان نمازگزار با ریش بلند!!! و تمام قابلیت‌های فناوری‌های GSM و بیسیم(Wireless).
بله، بنده شب پیش در یک مهمانی مجبور به مرور تمام سریال‌هایی شدم که میزبان مهربان ما علاقه زیادی به دیدن آن داشت. در قسمی از فیلم با کمال تعجب دیدم که یک پسر جوان با ریش نسبتاً بلند و پیراهن یقه آخوندی سفید که روی شلوارش هم انداخته بود با گذاشتن دو دست خود در کنار شقیقه‌اش  توانست با موبایل شخص دیگری صحبت کند!!! خدای من این واقعاً تخیلی بود و همانجا بود که برای اولین بار واژه ژانر مذهبی تخیلی را از دهان برادرم شنیدم. نکته جالب این بود میزبان گفت که ظاهراً‌ این جوان با این محاسن و علامات مومنین (که ذکر شد)  شیطان است.
در میان همه جفنگیاتی که نویسنده سر هم کرده‌بود و کارگردان هم زحمت به رخ کشیدن آن را کشیده بود، نکته جالب برای من این بود که کارگردان جرات کرده بود بگوید هر کسی ریش دارد صرفاً  آدم خوبی نیست.
عادت کرده بودم که در فیلم‌های ایرانی، مومنین واقعی را با ریش و در نمونه‌های جدیدتر با ته‌ریش و پیراهن سفید و به نام‌های عربی ببینیم و هر چه آدم بد بود با نا‌م‌های ایرانی؛ اما با دیدن این فیلم دچار تناقض شده‌ام.
اول این که به همه آدم‌های ریش‌دار بدبین شدم و دوم اینکه پس این ۲۸سال من چه می‌دیدم!!!؛ از همه بدتر، تکلیف حاجی و سید چه می‌شود.
در مورد ژانر انقلابی تخیلی که ويزه دهه فجر است در مطلب بعد صحبت می‌کنم.