دیروز تو راه برگشت از کلاس فلوت، خیلی اتفاقی آلبوم موسیقی‌ای ‌رو که چند وقت بود قصد خریدش رو داشتم ولی وقت خریدش رو نداشتم دیدم.
رفتم داخل مغازه،‌صاحب مغازه هم شخصی با ظاهر آراسته و با شخصیت بنظر میومد.
بعد از یک سلام و خسته نباشید کوتاه ازش خواستم که اون آلبوم رو برام بیاره ولی در کمال شنیدم که فروشنده گفت :‌اورجینال می‌خوای یا کپی؟؛ و بدون وقفه اضافه کرد:‌کپی ۱۰۰۰ تومان اورجینالش ۵۰۰۰تومان.
اورجینالش رو خریدم و اومدم بیرون ولی حس بدی داشتم،
فرض کنید شما بجای سرمایه‌گذار اون کار بودید و محصولتون رو برای فروش به این مغازه داده بودید، با شرایطی که برای من پیش اومد ‌اگر شما اونجا بودید چه حالی پیدا می‌کردید؟ کافیه بتونیم خودمون رو جای دیگران بذارم،‌باور کنید خیلی از مشکلات حل میشه.

ظاهراً از این به بعد هر کسی که نمی‌تواند برای آلبوم موسیقی خود مجوز بگیرد،‌ می‌تواند به حوزه هنری مراجعه کند و برای آلبوم خود مجوز بگیرد. فعلاً دو تا نمونه بیشتر سراغ ندارم ولی همین دو نمونه به قدری خاص بودند که مجوز دادن به آلبوم آنها موجب تناقض بین قوانین وزارت ارشاد شده است.
نمونه اول :‌آلبوم ترنج از محسن نامجو : زا یک طرف صدای نامجو از ترانه تیتراژ سریال چهارخونه حذف می‌شود و برای انتشار آلبوم‌هایش مدت زیادی معطل بو ناموفق وده است و از طرف دیگر همین آدم از طریق حوزه هنری برای آلبوم‌ خود مجوز می‌گیرد.
نمونه دوم :بار اول که اکران ‌فیلم علی سنتوری داریوش مهرجویی به تعویق افتاد به دلیل این بود که ترانه‌های متن را محسن یگانه (که ظاهراً خواننده‌ای غیز مجاز تلقی می‌شود) خوانده بود و همین امر موجب شد که ترانه‌های متن فیلم را مجدداً با صدای خود بهرام رادان ضبط کنند اما حالا شنیده می‌شود محسن یگانه از طریق حوزه هنری توانسته است برای آلبوم خود مجوز بگیرد،‌جالب تر اینکه بخشی از ترانه‌های این آلبوم همان ترانه‌ةایی است که موجب تعوویق اکران فیلم علی سنتوری شده بود.
آیا مسئله کم لطفی ارشاد به تهیه‌کنندگان خصوصی است یا قضیه باندبازی سازمان‌های داخلی است.
احساس من این است که هنوز در دستگاه‌های دولتی این ذهنیت موج می‌زند که هر چیزی که سودآور باشد باید برای ما و از کانال ما باشد.